احسان و دختر خاله ۱

0 views
0%

اين داستان واقعي است قصه من از يه پسر شروع ميشه يه پسر حدودا پانزده شانزده ساله که اسمش احسانه و تک فرزند يک خانواده پولدار پدر و مادر احسان هر دو پزشک هستند و هر دو پزشک جراح يکي جراح مغز و يکي جراح قلب اين شرايط باعث شده بود احسان از بچگي توي ناز و نعمت بزرگ بشه خونه خيلي بزرگ توي بهترين جاي شهر بااستخر و همه امکانات که يه پسر نوجوون آرزوشو داره شايد کسي نبود توي دبيرستان احسان که حسرتشو نخوره اما اما يه چيزي توي زندگي احسان بود که خيلي رنجش ميداد چيزي که تاحالا باکسي در ميونش نگذاشته بود حتي خجالت ميکشيد گاهي دليلشو براي کسي بيان کنه احسان قصه ما خيلي خيلي تنها بود پدر و مادر از صبح زود تا شب مشغول کار توي بيمارستان هاي مختلف بودند و شبها تا نيمه شب خونه نميومدند آخه تازه بعد از اينکه کارشون تموم ميشد نوبت به مهموني ها و پارتي هاي شبانشون با همکارا مي رسيد پنجشنبه ها و جمعه ها هم که اين مهمونيها ادامه داشت و احسان حتي اين زمان هم نميتونست مادر و پدرشو ببينه شايد طول هفته که سپري ميشد احسان بيشتر از يکي دوبار نميتونست مادر و پدرشو ببينه و اغلب اوقات مادرشو در حال آرايش کردن و آماده شدن براي شرکت توي مهمونيهاي مختلط مي ديد و پدرشم هم مشغول اصلاح و تماسهاي تلفني تنها سوالاتي که پدر و مادر احسان ازش ميپرسيدند در مورد درسش بود و اينکه انتظار داشتند احسان با درس خوندنش آبروي اونارو حفظ کنه ديگه مهم نبود احسان چي ميپوشه چي ميخوره يا موهاشو چه مدلي ميزنه هر موقع کوچکترين احتياجي داشت و می خواست با پدر و مادرش درميون بزاره قبل از اينکه جملش تموم بشه يه دسته اسکناس بود که جلوش ميزاشتن و هيچ موقع وقت نميکردند حرفاي پسرشون رو کامل گوش بدن چون يا عجله براي رفتن داشتند يا خسته از کار و مهموني به خونه برميگشتند احسان قصه ما ديگه به اين شرايط عادت کرده بود به خودش قبولونده بود که تنهايي جزئي از زندگيشه و بايد تمام تنهايي هاشو با کتاب و مدرسه پر کنه تا آبروي پدر ومادرش هم حفظ بشه تحمل اين شرايط ديگه براي احسان عادت شده بود اما ماجرا از اون زماني شروع شد که دخترخاله احسان توي کنکور دانشگاه قبول شد و از شهرستان به اونجا اومد ماجرايي که تمام تنهايي هاي زندگي احسان باهاش رنگ ديگه اي گرفت قصه ما به اونجايي رسيد که دختر خاله احسان که اسمش سارا بود توي کنکور دانشگاه قبول شد و از شهرستان به تهران اومد سارا دختري بود که زيبايي نسبي داشت اما بيش از همه خوش سر و زبون بود احسان يادش ميومد که توي بچگي چقدر با دختر خالش بازي ميکرد و چقدر توي حياط خونشون با هم قايم باشک بازي ميکردند اما خيلي وقت بود که ديگه خانواده خالش رو نديده رود اونها چند سالي ميشد که به خاطر کار پدر سارا به شهر ديگه اي منتقل شده بودند احسان پيش خودش فکر ميکرد يعني سارا الان چه شکلي شده خوب ميدونست که ديگه مثل قبل با سارا راحت نيست چون هم اون بزرگ شده و هم سارا البته سارا دوسالي از احسان بزرگتر بود اما قد احسان هميشه يه سر و گردن بلندتر از سارا بود احسان از اينکه اين افکار به ذهنش ميومد احساس شرم ميکرد و گاهي حتي خجالت ميکشيد براي همين سعي ميکرد افکارش رو روي درسش متمرکز کنه تا کمتر به فکر اومدن سارا به تهران بيفته از خجالتي که توي وجودش بود خندش ميگرفت و خوشحال بود که ميتونه حتي سارا رو نبينه بلاخره سارا بايد ميرفت خوابگاه دانشگاه و اگه گهگاهي هم ميخواست به خالش سر بزنه احسان ميتونست به بهونه درس و کلاس از خونه بزنه بيرون و با اون روبرو نشه اصلا احسان علت اين حالت شرم و خجالت درونش رو نميفهميد اونم در شرايطي که اکثر هم کلاسيهاش با دو سه تا دختر رابطه داشتند و هر روز از ماجراهاشون توي کلاس تعريف ميکردند اما احسان نه تنها تا بحال با هيچ دختري رابطه نداشته بلکه از فکر کردن به دخترها هم خجالت ميکشيد براي همين هميشه سعي ميکرد از موقعيت هايي که اونو اذيت ميکنه فرار کنه شايد علت اينکه هيچ موقع پدر و مادر احسان اونو با خودشون به مهمونيهاي مختلط نميبردند هم همين بود احسان پسري بود که از بودن يه دختر کنارش واقعا احساس شرم ميکرد و حتي اذيت ميشد براي همين هربار که پدر و مادرش ميخواستند اونو به مهموني ببرند يه بهونه اي مياورد و پدر و مادر هم بعد از چند بار اصرار وقتي ديدند پسرشون علاقه اي به حضور توي پارتي هاي شبانه نداره رهاش کرده بودند و فکر ميکردند علاقه زياد احسان به درس و مدرست که نميخواد با اونا همراه بشه اما احسان خودش ميدونست که درس تنها بهونه ايه براي پر کردن تنهايي هاش چند روزي از خبر قبولي سارا گذشته بود که يه خبر جديد تمام فکر احسان رو به خودش مشغول کرد اون شب مادر احسان خبري جديد در مورد سارا بهش داد که تمام فکر احسان رو به خودش مشغول کرد و حتي براي يک لحظه هم نميتونست از فکر سارا بيرون بياد احسان باورش نميشد شب دوشنبه بود و مادر احسان مثل هميشه خسته از بيرون اومد خونه همينطور که داشت لباساي بيرونش رو درميوورد و نوشيدني از توي يخچال برميداشت بدون اينکه به احسان نگاه کنه گفت راستي يادته گفتم سارا کنکور قبول شده و قرار بود بياد تهران خوابگاه بگيره اين ترم خوابگاه گيرش نيومده و خالت خواسته بياد خونه ما چند ماهي بمونه تا ترم آينده ببينه چي ميشه آخر هفته ميادش اتاق بالکني رو مرتب کن رسيد بره اونجا جمله آخر مادر با بيرون رفتنش از آشپزخانه همزمان شده بود بدون اينکه حتي يه نگاه به احسان بندازه و چشم هاي گرد شده احسان رو ببينه و يا حتي نظرش رو در مورد اين موضوع بپرسه مادر از آشپزخانه خارج شد و رفت تا مثل هر شب ماسک صورتش رو بزنه و بعد استحمام شبانه به رختخواب بره گلوي احسان خشک شده بود و اونقدر توي فکر رفته بود که پنج دقيقه اي بود دهانش باز مونده بود خشکي گلوش باعث شد سرفه اي کنه و به خودش بياد افکارش که توي پنج دقيقه به صدجا خطور کرده بود رو متمرکز کرد با وجود رخوتي که توي پاش احساس ميکرد بلند شد و به سمت يخچال رفت تا نوشيدني بخوره و گلويي تازه کنه احسان باورش نميشد اومدن سارا به خونه اونها اونم توي اتاق بالکني يک ساعتي گذشت تا احسان تونست خودشو جمع و جور کنه گوشه اتاق روي تخت کز کرده بود و به بالکن اتاقش خيره شده بود مادر گفته بود بايد اتاق بالکني رو مرتب کنه تا آخر هفته سارا براي چند ماه بياد و اونجا ساکن بشه يعني اتاقي که چسبيده به اتاق احسان بود و از بالکن بيرون به هم راه داشت احسان توي ذهنش يه مروري روي کل خونه کرد تا ببينه ميتونه جاي ديگه اي رو براي سارا پيدا کنه خونه اونها دو طبقه بود که با دوازده تا پله دو اتاق بالا و حمام و دستشويي که طبقه بالا بود از اتاق هاي پايين جدا ميشد طبقه پايين هم که علاوه بر سالن پذيراني و اتاق نشيمن دو اتاق خواب داشت يکي اتاق خواب مادر و پدر احسان و يکي اتاق کار بابا البته اسم اتاق کار رو بابا روي اتاق پاييني گذاشته بود اما کاربرد اصليش براي موقع هايي بود که مامان و بابا با هم قهر ميکردند و بابا شبا اونجا ميخوابيد احسان با خودش فکر کرد يقينا نميتونه پيشنهاد اتاق پاييني رو براي سارا بده چون چند سالي بود دعواهاي مامان و بابا زياد شده بود و خيلي اتفاق ميفتاد که باهم قهرکنند و شبها توي دوتا اتاق جدا از هم بخوابند اما آخه اتاق بالا هم واقعا گزينه مناسبي نبود چون به راحتي ميشد از توي بالکن اتاق کناری بهش ديد داشت اين باعث ميشد احسان ديگه توي اتاقش احساس راحتي نکنه و حتي ديگه نتونه مثل قبل از بالکن اتاقش استفاده کنه آخه يکي از قفس هاي تنهايي احسان همين بالکن بود که وقتي ميخواست از سر و صداي دعواهاي مامان و بابا فرار کنه به اونجا پناه ميبرد و مثل بچه گي هاش دونه دونه ستاره هارو ميشمرد اما برعکس بچه گيها که هميشه بزرگترين ستاره رو مال خودش ميدونست الان کوچيکترين ستاره آسمون رو احسان صدا ميکرد يک ساعتي توي همين افکار بود که يه فکري به ذهنش خطور کرد فکري که شايد ميتونست بهش کمک کنه احسان از جاش تکوني خورد و به سمت تلفن رفت شماره هارو تند تند گرفت پشت خط دوستش علي بود تنها دوستي که توي دبيرستان باهاش رابطه داشت احسان به خاطر شرايط خانوادش و تنهايي عميقي که توي زندگيش احساس ميکرد روحيه گوشه گيري پيدا کرده بود البته اغلب همکلاسي هاش هم کسايي بودند که روحيات احسان باهاشون نمي ساخت اهل رابطه هاي نامشروع و فيلم و عکسهايي که احسان از ديدنشون رنج ميبرد حالا توي تمام دنياي احسان علي مونده بود کسي که تمام تنهايي احسان فقط با او تقسيم ميشد علي قبلا ماجراي سارا رو از احسان شنيده بود اما حالا درخواست احسان اين بود که چند ماهي بره خونه اونها و توي زيرزمين خونشون ساکن بشه قبلا که چندين بار به خونه علي رفته بود ميرفتند توي زيرزمينشون و اونجا باهم درس ميخوندند علي بعد از شنيدن درخواست احسان من من کرد و گفت يک هفته اي هست که زيرزمين خونشون رو کارگاه کوچيک نجاري براي بردارش کردند تا بيکار نباشه احسان باشنيدن اين حرف انگار تمام اميدش نااميد شد تشکري سرد کرد و گوشي رو قطع کرد ميدونست نميتونه هيچ جوره بين بالکن خودش و بالکن اتاق بقلي حائل ايجاد کنه چون با ناراحتي مادرش مواجه ميشد مادر احسان اين حالت روحي اون رو بچه بازي ميدونست و از کم جسارتي پسرش خجالت ميکشيد روزها تند تند سپري ميشدند تا روز پنجشنبه رسيد احسان خودش رو به خواب زده بود و پتو رو روي سرش کشيده بود که صداي زنگ خونه اونو به خودش آورد مادر صبح سفارش کرده بود که تا اومدن اونها از سارا خوب پذيرايي کنه احسان با اکراه از رختخواب بلند شد و به سمت آيفون رفت و بدون اينکه آيفون رو برداره در رو باز کرد سريع خودشو به اتاقش رسوند و از پشت پرده به درب خونه خيره شد در باز شد احسان اونچه ميديد رو باور نميکرد در بازشد يه دختر قد بلند با موهاي بلند آرايش غليظ اما سارا که اين شکلي نبود يعني واقعا اين دختر همون ساراست که موهاي فر مشکي داشت و هميشه يه سر وگردن از احسان کوتاه بود سارا به اطراف حياط نگاه ميکرد و مدام خالشو صدا ميزد اما کسي جوابشو نميداد در خونه رو بست و وارد حياط شد چمدان چرخدارش رو روي زمين ميکشيد و آرام آرام نزديک ساختمان ميشد احسان همچنان از پشت پرده به حياط و سارا خيره شده بود شايد بتونه با نزديک شدن سارا بهتر بشناستش پنج دقيقه بعد صداي سارا از توي خونه طبقه پايين ميومد صدا ميکرد خاله جان کجاييد پسرخاله پسرخاله احسان به خودش اومد بايد ميرفت استقبال سارا اما پاهاش ميخ شده بود توي زمين احساس کرد صداي سارا هر لحظه نزديکتر ميشه ترسيد که وارد اتاق بشه باسرعت رفت سمت در در رو که باز کرد سارا رو روبروي خودش ديد سارا که يه لحظه از حضور ناگهاني احسان ترسيده بود لبخند بلندي زد و گفت به به پسرخاله عزيز فکر کردم کسي خونه نيست نيم ساعته دارم صداتون ميزنم چند قدمي جلو اومد طوري که صورتش کاملا روبروي صورت احسان قرار گرفت لبخند کشداري روي لبش بود دستش رو به سمت احسان دراز کرد احسان به دستهاي سارا خيره شده بود نميدونست بايد چه عکس العملي نشون بده این داستان ادامه دارد نوشته

Date: August 26, 2018





Leave a Reply

Your email address will not be published.